Proces kolejnego esesmana z Auschwitz-Birkenau

Niemiecki wymiar sprawiedliwości tak bardzo zwlekał ze ściganiem hitlerowskich zbrodniarzy, że biologia miała szanse go wyprzedzić. Jednak byli esesmani okazują się być wyjątkowo długowieczni.

Sądzony w Detmold Reinhold Hanning, obecnie 94-latek, w 1940 r. zgłosił się na ochotnika do elitarnej jednostki Waffen-SS. Po zdobyciu doświadczenia frontowego w 1942 r. został oddelegowany do obozu w Auschwitz, do oddziału wartowniczego, żeby zakończyć swoją służbę - przed dostaniem się do alianckiej niewoli - w obozie w Sachsenhausen.

Dzisiaj oskarżony o pomocnictwo w zamordowaniu co najmniej 170 tys. osób przerwał trwające od początku procesu milczenie, wyrażając ubolewanie i wstyd, że należał do przestępczej organizacji, która jest odpowiedzialna za śmierć wielu niewinnych ludzi, a Auschwitz nazwał koszmarem.

Dlaczego strażnicy obozów koncentracyjnych byli tak długo bezkarni?
Zachodnioniemiecki Trybunał Federalny orzekł w 1969 r., że warunkiem skazania za pomoc w morderstwach jest udowodnienie indywidualnej winy oskarżonego, co było w większości przypadków niemożliwe ze względu na brak świadków zbrodni. Precedensowe znaczenie miało skazanie Demjaniuka, strażnika z Sobiboru. W 2011 r. sąd monachijski uznał go za winnego współuczestnictwa w zamordowaniu ponad 28 tys. więźniów, chociaż nie było dowodów na popełnienie konkretnych czynów.

Ten proces i wyrok umożliwiły postawienie przed sądem wszystkich, którzy uczestniczyli w działaniu obozów zagłady bez względu na pełnione tam funkcje.